In mijn eentje

20170527_203338.jpg

Angsten overwinnen. Ik heb dit jaar al enorm veel dingen gedaan die ik liever niet zou willen doen. Ik heb er ook een heleboel niet gedaan uit angst. Maar laten we het van de positieve kant bekijken, ik heb enorm veel ‘angstoverwinnende’ dingen gedaan in het afgelopen half jaar. Ik wil jullie over één van deze dingen vertellen. 

Een dag en een week geleden zat ik in de bus op weg naar Brussel. Op weg naar mijn eerste Shawn Mendes concert. Een lang afgewachte en spannende gebeurtenis. Ik ging namelijk niet met een vriendin, of mijn zus, of mijn moeder. Ik had in alle stres precies 1 ticket voor het concert gekocht en ik moest als gevolg dan ook in mijn eentje de zaal in. Hoewel ik de hele dag niet meer dan een licht aanwezige kriebel in mijn buik voelde, waren de zenuwen rond 5 uur op een hoogtepunt. Ik liep met mijn moeder (die heeeeeel lief was en met mij mee ging) rondjes om de Brussels EXPO op zoek naar het hotel. Om ons heen liepen overduidelijke concertgangers en werden de liedjes van Shawn Mendes op verschillende telefoons afgespeeld. We waren dichtbij, maar we waren er nog niet. Ik begon steeds erger te stressen. Alles moest perfect gaan. Ik wilde om half 6 bij het concertgebouw zijn. Zo had ik tijd om alles rustig te doen. Ik wilde in ieder geval binnen zijn. ‘Als alles goed geregeld is hoef ik alleen maar te dealen met mijn social skills‘ was wat er sinds 11 uur ’s ochtends al door mijn hoofd ging. Deze zin is trouwens iets wat regelmatig door mijn hoofd gaat. Ik ben een enorm verlegen persoon, dus alles wat ik kan voorkomen voorkom ik. Zo zorg ik bij presentaties dat ik fijne kleding aan heb waar niets aan op te merken is, zodat ik er geen twijfels over kan krijgen tijdens en voor mijn presentatie. Ik draag de meest normale sokken die ik in mijn bezit heb op feestjes waar ik weet dat ik mij ongemakkelijk ga voelen, zodat ik mij daar niet om hoef te schamen. Enzovoort. Ik bereid me graag voor op het gebied van mij ‘goed’ voelen.

Ondanks mijn precieze voorbereidingen stond ik om kwart voor 6 bij de ingangspoortjes en had ik niet gegeten. Hier begon mijn eerste challenge. Een T-shirt kopen. Ja, dit is een challenge voor mij. Ik had mijn ‘bestelling’ al 40 keer herhaald in mijn hoofd. Veertig keer op een verschillende manier. “Ik wil…” “Mag ik…” “Ik zou graag die willen…” “Is er nog een..” de mogelijkheden waren eindeloos en ik had geen idee welke ik moest kiezen. De rij was onduidelijk en de mensen om mij heen waren allemaal in gezelschap van één of twee vriendinnen. Ik schuifelde ergens tussen en hoopte vurig dat ik niet aan het voordringen was. Ik keek om mij heen en maakte in twee seconden 4 verschillende ongemakkelijke oogcontacten. Dit resulteerde in het bestuderen van mijn oude vertrouwde vans met daarin twee hagelwitte enkelsokjes die ‘normaal kind’ uitstraalde. Eenmaal aan de beurt was ik mijn zin vergeten. In paniek vroeg ik om mijn shirt en met trillende handen gaf ik mijn briefgeld daarna aan het meisje. Vol trots draaide ik mij daarna om met mijn shirt in mijn hand en ik dacht: “en nu?”

IMG_5254.JPG

Ik had nog 20 minuten. De rij om de zaal in te gaan was van hier tot Tokyo en iedereen was druk in gesprek. Ik vroeg me af of ik met mensen moest gaan praten of dat ik in de rij moest gaan staan of dat ik misschien even moest wachten. Ik vroeg mij af of het raar was als ik met mijn rug naar de rij stond. Of ik misschien beter kon gaan zitten. Of ik misschien moest gaan lopen. Ik keek om mij heen en draaide wat schichtig alsof ik van plan was ergens heen te gaan. Ik zette een paar stappen en trok me dan weer terug. Ik wist niet waar ik heen ging en ik had de neiging te praten. Er ontsnapte zonder aankondiging een paar verwarde lachjes uit mijn mond en toen was het 6 uur. De deuren gingen open en ik volgde een groep meisjes door de rij heen. Ik drong voor, denk ik. Ik stond in de verkeerde rij en draaide me om om mijn eigen rij te zoeken. Ik had een verfrommeld ticket en was bang dat hij niet gescand zou kunnen worden. Ik had spijt dat ik mijn t-shirt voor het concert had gekocht en niet er na. Waar moest ik dat ding laten? Waarom had ik hier niet aan gedacht?

IMG_5256

Ik was binnen en ik was verdwaald. Ik opende mijn mond om iemand te vragen waar ik heen moest. Ik volgde de bordjes. Ik liep terug. Ik ging tegen een muur aan staan alsof ik op iemand wachtte. Ik appte mijn zus, die mij in geen geval zou kunnen helpen op dat moment. Ik liep weer naar waar ik misschien heen moest en ik liep weer terug. Ik vroeg me af of ik misschien eten moest kopen. Had ik een kluisje nodig? Ik had alleen een shirt, natuurlijk had ik geen kluisje nodig. Ik liep weer terug. Ik zocht al mijn moed bij elkaar en opende mijn mond, “mag ik iets vragen?”

20170527_212642.jpg

Het ging opeens heel snel en voor ik het wist zat ik op mijn stoel. Niet heel dichtbij, niet heel ver weg. Naast twee meisjes die niets met mij te maken wilde hebben. Ik kreeg al snel een rug naar mij toegekeerd en ik moest mijzelf weerhouden om niet even een blik naast mij te werpen. Ik hoorde Frans, Belgisch en Nederlands door elkaar. Ik vroeg me af of ik contact moest zoeken maar ik richtte me al snel op mijn telefoon. Doelloos. Ik appte mijn moeder. Ik keek door mijn afbeeldingen en ik scrolde door instagram. Ik hoopte dat het concert snel begon. Maar toen dat begon voelde ik me niet spontaan op mijn gemak. Ik had spijt dat ik me niet goed genoeg had voorbereid, ik kende in totaal één liedje van het voorprogramma. Ik voelde me ongemakkelijk, niemand zong, niemand stond, niemand lette op mij maar ik voelde mij aangekeken. Ik wist dat ik me had kunnen voorbereiden op het voorprogramma, ik wist wie het voorprogramma was en ik had naar zijn muziek geluisterd. Maar niet goed genoeg.

20170527_210220.jpg

En toen brak het moment aan waar ik op had gewacht. En alle twijfels gingen weg. Ik voelde me niet meer ongemakkelijk en ik richtte mij op het podium. Ik zong de longen uit mijn lijf en ik schreeuwde tot er geen geluid meer uit kwam. Ik glimlachte als ik niet zong en ik glimlachte de volledige weg terug naar het hotel. Ik glimlachte de hele weg terug naar huis. Ik glimlach nu nog steeds als ik er aan terug denk. Ik glimlach omdat ik het een geweldige ervaring vond en omdat ik stiekem heeeeeeeel erg trots ben op mijzelf dat ik daar in mijn eentje naar binnen ben gegaan en alles heb geregeld.

Ik zou het zo nog eens doen.

Liefs,

Janice

 

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s