ProjectPimple hierbij afgesloten.

2016-10-02 03.42.34 1.jpg

Goedendag,

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik mijn gezicht op een afschrikwekkende manier van dichtbij fotografeerde om te laten zien dat de hoeveelheid pukkels elke maand ongeveer hetzelfde was?

Ja? Ik ook.

No worries,

ik zal vandaag geen close-up foto’s toevoegen, maar ik ga het wel over mijn gezicht hebben. Niet zo zeer over hoe ik de hoeveelheid pukkels heb verminderd (wat overigens wel is gebeurd), maar meer over hoe ik me er nou bij voel.

2016-10-02 03.42.38 1.jpg

Ik was begonnen begonnen met Lush-producten die mijn gezicht na een vrij korte tijd hebben verbeterd. Daarnaast heb ik ook het water drinken vermeerderd. Dat wil niet zeggen dat ik nu dagelijks rivieren vol water naar binnen giet, maar ik ben zeker meer gaan drinken. Het derde en laatste ding dat ik doe is al het contact met vingers, telefoons, spullen, anything vermijden.

Allereerst wil ik even duidelijk maken dat pukkels N I E T lelijk zijn. Integendeel, er zijn zelfs momenten waarop ik ze schattig of leuk kan vinden. (Dit is meestal niet het geval bij mijn eigen gezicht.) Op sommige plekken vind ik pukkels totaal niet erg. Dit is 100% zeker gekomen doordat ik er mee heb leren leven na een volle 3 en een half jaar.

Processed with VSCO with b1 preset

Processed with VSCO with a6 preset

Het heeft lang geduurd en ik ben er eerlijk gezegd nog niet helemaal, maar ik probeer  de +punten er van in te zien. Pluspunten? hoor ik je denken. Tja, ik weet niet of ik echt pluspunten kan opnoemen. Maar doordat ik het accepteer is het simpelweg iets wat bij me hoort geworden. Ik kan me mezelf niet meer zo goed voorstellen zonder pukkels.

Mijn gezicht is geen egale, platgestreken laminaat vloer. Een cementvloer komt dichter in de buurt. En daar kan ik het wel mee vinden, soms. De cementvloer is hobbelig en daardoor niet te perfect. Maar soms doet de vloer wel pijn aan je voeten en had je toch liever een normale laminaatvloer gehad. Was dat een rare vergelijking? Probably.

Wat ik probeer te zeggen is dat ik er mee kan leven en dat ik mijn gezicht niet meer zo verafschuw als voorheen.

Ik stond vaak huilend voor de spiegel, want ik zag er raar uit. Omdat er opmerkingen en vervelende blikken naar mij werden geworpen. Ik voelde me anders terwijl dat uiteindelijk zeer meevalt op het gebied van gezichten.

Laatst zei iemand tegen me dat ik me niet zo moest aanstellen omdat het bijna niet te zien is.

Dat was een compliment maar het maakte me tegelijkertijd ook enorm boos. Ik maak zelf wel uit of ik iets erg vind of niet, (maar fijn dat je het bijna niet ziet!)

Goed, dit bericht was een beetje all over the place. Maar ik wilde het even kwijt.

Liefs,

Janice

 

3 gedachtes over “ProjectPimple hierbij afgesloten.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s