My name’s Blurryface and I care what you think.

2016-06-25 02.30.24 2.jpg“Meisje, je hebt een pukkeltje op je gezicht.”

“Is dat een trui of een vuilniszak?”

“Je lijkt wel een eenhoorn, met die pukkel midden op je voorhoofd.”

Thanks.

“Hé, doe eens normaal daar kan ze niets aan doen,” zei het andere onbekende meisje nadat ik er aan herinnerd werd dat mijn gezicht niet bepaald egaal was. Het was fijn- dat ze het voor mij opnam. Maar veel meer haalde ik er niet uit, ‘meisje, je hebt een pukkeltje op je gezicht’ bleef daarentegen wél de hele dag bij me.

“Haha, het lijkt echt op een vuilniszak,” zei het andere onbekende meisje nadat mijn kleding al genoeg afgekraakt was. Minder fijn – dit leidde er toe dat ik mij de hele dag voor gek voelde lopen. “Janice? Heb je een nieuwe trui?” vroeg mijn vriendin. “Ja” glimlachte ik, “hij lijkt alleen een beetje op een vuilniszak.” *De meest neppe lach die je je kan voorstelde volgde hierna*. “Oh, ik vond hem juist wel leuk” zei ze verbaasd tegen mij. “Oh.”

Het is belachelijk hoeveel impact één kort zinnetje op jou hele dag kan hebben. Ik eindigde de volgende dag in de Kruidvat, op zoek naar huidverzorgingsproducten die wonderen beloofden. Garnier reinigingsdoekjes, een nieuwe dagcrème en een veel te uitdrogende puistjescrème  werden meegenomen. Alhoewel het goed was voor mijn huid om het elke dag schoon te maken en dagcrème te gebruiken, was het niet voor mijzelf. Ik hoopte vooral dat de puistjes die mij eerst niet zo veel uitmaakte, zo snel mogelijk weg gingen.

Dit was de Janice van drie jaar geleden- die hier ergens nog steeds wel rond hangt, maar in ieder geval onwijs is veranderd.

Er zijn geen uitdrogende crèmes meer en de Garnier spullen zijn ook mijn huis uit vertrokken. Ik maak me niet al te veel zorgen over mijn huid, de pukkels zitten er nou eenmaal. Mijn gezicht word elke dag gewassen, dus er is niets vies aan. Daarnaast is het ook stukken minder dan het gezicht van 12 à 13 jarige ik.

Natuurlijk zijn er wel andere dingen waar ik me onzeker over voel, zoals mijn haar. Weten jullie de boxbraid- ramp nog? Ja, uit wanhoop liet ik boxbraids in mijn haar zetten. Na jeuk, tranen, pijn, rode hoofdhuid en afgebroken haren werden die er ook weer uit gehaald. Hierdoor begon ik mijn haar te accepteren. Na wat goede haarproducten gaat het nu ook veel beter met mijn haar. Het gaat vaker los en ik wil steeds meer nieuwe dingen met mijn haar doen- dit is iets waar mijn zus mij vooral mee heeft geholpen. Toch, als er mensen aan mij vragen of ik mijn haar los wil doen zeg ik: “nee.”

Wie vraagt wordt overgeslagen.

Goed, dit verhaal was echt een beetje all over the place. Maar dat is oké, want mijn gedachten gaan ook alle kanten op. Ik heb opgeschreven wat er vandaag door mijn hoofd dwarrelde en ik voel me weer oké. We zullen nog wel zien of dit mijn blog haalt, volgens mij is er namelijk niet veel zinnigs getypt.

Liefs,

Janice

Een gedachte over “My name’s Blurryface and I care what you think.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s